. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . فزون‌تر ز نه ( ؟ ) سال شاهى نكرد * سرافراز هرگز تباهى نكرد . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . نكويى است داننده را دست يار * به گردون رسد مرد از اين دست كار . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . به ايام او خود ستمگر نبود * بدآموز و بدفعل ديگر نبود چو شه نيك بد بد نشد هيچ سر * به بد برنياورد يك تن بسر جهان را به رسم و به آيين بداشت * در اين بوم‌وبر دانهء عدل كاشت به ديوان نشستى به هنگام بار * نترسيدى از مهتر و پيشه‌كار نماندى كه بر كس بدى جور و زور * يكى بود نزديك او شير و گور شد ايمن ز گرگ و شد آگاه ميش * به ايام آن شاه پاكيزه‌كيش چو از اين زمين شاه بربست بار * همه نيكويى بود از او يادگار پادشاهى بهرام نرسى « 1 » پنج سال به نام نكو مرد شاه جهان * چنين گوى گر ناقلى در نهان چو نرسى بدان‌جاى پاكان رسيد * جهان هنر بيرم « 2 » آمد پديد چو بيرم شد اندر جهان شهريار * هوس داشت مهتر به بزم و شكار همه كار او بود عدل و كرم * به خوزان زمين كرد بيت و [ حرم ] دلش آرزو سيم و زر داشتى * به انبارها ز آن برانباشتى بسى گنج بنهاد پنهان به رنج * فزون‌تر نبد سال شاهى ز پنج ورا بود اندر درون ميل مال * همان كرد فرق سران پايمال پى گنج اندر جهان رنج برد * سرانجام چون مار بر گنج مرد « 3 » به بيداد از دوست بستد درم * به دشمن سپرد آن شه محترم پى دشمنان ، دوستان را بكشت * از اين‌روى شد روزگارش درشت

--> ( 1 ) نرسه ( 2 ) شايد مراد بهرام باشد . ( 3 ) برد